12 stycznia 2026 roku, dokładnie w dziesiątą rocznicę śmierci Jolanty Nowak-Węklarowej, w Wągrowcu zorganizowano spotkanie poświęcone jednej z najważniejszych postaci lokalnego środowiska literackiego. Wspominano poetkę, prozatorkę, nauczycielkę i dziennikarkę, która przez lata była mocno związana z miastem.
Uroczystość odbyła się w sali Kina Miejskiego Domu Kultury w Wągrowcu. Organizatorami byli Starosta Wągrowiecki Tomasz Kranc, Burmistrz Miasta Wągrowca Alicja Trytt oraz Wójt Gminy Wągrowiec Małgorzata Chmielarz. Inicjatorką i promotorką wydarzenia była wiceprzewodnicząca Rady Powiatu Wągrowieckiego, poetka Małgorzata Osuch. Spotkanie oficjalnie otworzyli włodarze oraz Paweł Kuszczyński, prezes Zarządu Związku Literatów Polskich – Oddział w Poznaniu. Całość poprowadził Sebastian Chosiński.
Po części scenicznej uczestnicy przenieśli się do Galerii MDK, gdzie przygotowano wystawę pamiątek po Jolancie Nowak-Węklarowej. Ekspozycja stała się dopełnieniem wieczoru – obok słów i wspomnień pojawiły się materialne ślady codzienności i pracy twórczej.
Na scenie zaprezentowała się młodzież ze szkół podstawowych i ponadpodstawowych z terenu miasta i powiatu. Wystąpili też przyjaciele i znajomi poetki, którzy przypomnieli fragmenty jej dorobku. Szczególne miejsce zajęła część „Poeci – Poetce”, podczas której wiersze dedykowane pamięci Jolanty Nowak-Węklarowej czytali twórcy ze Związku Literatów Polskich Oddział w Poznaniu oraz z Towarzystwa „Poetycki Wędrowiec” z Obornik Wielkopolskich. Oprawę muzyczną zapewnili Piotr Bojarski i Krzysztof Mikołajczak.
Jolanta Nowak-Węklarowa dzieciństwo i młodość spędziła na Ziemi Czarnkowskiej. Po studiach polonistycznych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu pracowała w liceach ogólnokształcących – najpierw w Czarnkowie, później w Wągrowcu, gdzie mieszkała od 1972 roku. Ukończyła również Studium Podyplomowe Dziennikarstwa na wydziale Prawa UAM.
Debiutowała w 1970 roku tomikiem „Moje ręce”. Przez kolejne dekady opublikowała ponad dwadzieścia tomików poetyckich. Wśród nich były m.in. „Wstępuję w jesień”, „Lekcja z Hamleta”, „Przytul mnie Europo”, „Utracone raje”, „W słowach i milczeniu”, „Drzwi do człowieka”. Wydała także zbiór opowieści „Buntownice” (1991). Po tomiku „Niepowroty” (2012) ukazała się jej ostatnia książka „Sezon na szarość”. Z okazji 80. urodzin, już pośmiertnie i z inicjatywy Małgorzaty Osuch, wydano tom „Mówię o sobie ciszą”. Jej wiersze tłumaczono na 19 języków.
Była laureatką wielu nagród literackich, ale równie mocno zaznaczyła swoją obecność w życiu publicznym. W latach 1998–2010 pełniła funkcję radnej Rady Miejskiej w Wągrowcu, a w latach 1998–2002 przewodniczyła Komisji Społecznej. Za działalność i wkład w kulturę została odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi, złotymi odznakami honorowymi województw pilskiego, poznańskiego i leszczyńskiego oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2002).
Jolanta Nowak-Węklarowa była także jednym ze współzałożycieli „Głosu Wągrowieckiego”. Zmarła 12 stycznia 2016 roku. Dziesiąta rocznica jej odejścia stała się w Wągrowcu nie tylko wspomnieniem, ale też przypomnieniem, jak trwały ślad potrafi zostawić literatura – zwłaszcza ta, która wyrasta z miejsca i ludzi.
Ukłony dla pomysłodawcy i twórcy!
Drogie dziecko w czasach komuny nie było, a dużego wyborubo trze a było iści do zawodówki żeby jak najszybciej ciej zarabiać i pomóc rodzinie .Nie każdego ojciec był partyjnym kacykiem czy sbekiem.
RIP.